شرح در متن

حالا این همه مدت هیچ چی هم ننوشتم. خوبیش هم اینه که نه برای کسی مهمه نه حتی برای خودم اهمیتی داره. بعضی آدم ها هم سرنوشتشون اینه دیگه نه برای کسی مهم ان و نه کسی براشون مهمه. راستش رو بخوای زیاد هم مطمئن نیستم کسی برام مهم نباشه شاید این فقط یه واکنش دفاعیه در برابر این واقعیت که من برای هیچ کس مهم نیستم. نمیدونم ولش کن اصلا خسته ام از این همه فکر کردن. +نوشته شده در سه شنبه هفتم شهریور ۱۳۹۶ساعت21:3&nbsp توسط | ...

شدم اون مجنونی که دیگه عاشق لیلیش نیست....

...

همیشه وقتی کسی را میدیدم _خصوصا اگر مدتی او را ندیده بودم_ اولین چیزی که می گفت این بود: تو چقدر لاغری؟ چرا چاق نمیشوی؟ هر روز لاغر تر میشوی؟ و بنابر همین مسئله عادت کرده بودم فکر کنم این یک عیب است، یک عیب بزرگ. یاد گرفته بودم خودم را دوست نداشته باشم، یاد گرفته بودم هروقت در آینه نگاه میکنم بگویم:تو چقدر لاغری؟ چرا چاق نمیشوی؟ هر روز لاغر تر میشوی؟همیشه منتظر بودم چاق شوم تا پس از آن بتوانم خودم را دوست داشته باشم. چیزی که بعد از مدت ها فهمیدم این بود که این قضیه لزوما درست نیست. یاد گرفتم خودم را اذیت نکنم یاد گرفتم برای اینکه دیگران دوستم داشته باشند...

عجب عیب های قشنگی داشتی. لرزش زیبای دستانت، اینکه انگشت هایت همیشه یخ میکرد، وقتی استرس داشتی دستانت خیس عرق میشد. خودمانیم، عجب دستان زیبایی داشتی. عجب عیب های قشنگی داشتی....

من نمیدونم که هستم؛ فقط میدونم اونکه هستم، نیستم. من نمیتونم خودم رو بفهمم، فقط دیگران و میفهمم. چرا نمیتونم خودمو به یاد بیارم؟ من چه شکلی بودم؟ چرا خودم رو به یاد نمیارم....