شرح در متن

همیشه وقتی کسی را میدیدم _خصوصا اگر مدتی او را ندیده بودم_ اولین چیزی که می گفت این بود: تو چقدر لاغری؟ چرا چاق نمیشوی؟ هر روز لاغر تر میشوی؟ و بنابر همین مسئله عادت کرده بودم فکر کنم این یک عیب است، یک عیب بزرگ. یاد گرفته بودم خودم را دوست نداشته باشم، یاد گرفته بودم هروقت در آینه نگاه میکنم بگویم:تو چقدر لاغری؟ چرا چاق نمیشوی؟ هر روز لاغر تر میشوی؟همیشه منتظر بودم چاق شوم تا پس از آن بتوانم خودم را دوست داشته باشم. چیزی که بعد از مدت ها فهمیدم این بود که این قضیه لزوما درست نیست. یاد گرفتم خودم را اذیت نکنم یاد گرفتم برای اینکه دیگران دوستم داشته باشند...

ادامه مطلب