7

۰۵/۰۳/۱۳۹۵
بالآخره اومدم پارک شهر راستش نمیدونم چی بنویسم یه کم خجالت میکشم اما عیب نداره مهم اینه که شروع کردم. چه باد خوبی میاد.
واقعا ذهنم خالیه، همه چیز خالیه. هر از چندی بوی سیگاری که نمیدونم از کجاست و چه کسی و برای چه دارد میکشد. پیرمردی که روی یک نیمکت دراز کشیده چقدر ممکن است خسته باشد، دختر های مدرسه ای که.... که چه؟
یکی از آن ها جدا شده ودعوایی که بین دوستان درمیگیرد چقدر مسخره و چقدر بی هدف شاید هم دلیلی برای ناراحت شدن داشته باشد، اصلا به من چه این ها هم کسانی بودند که مدتی وارد زندگی من شدند و رفتند مثل تقریبا تمام کسانی که تا کنون وراد زندگی من شدند، راستی فرقشان چه بود؟ فکر کنم فقط مدت زمانش متفاوت بود، چه فرقی دارد اصلا چند ثانیه یا چند سال کسی که می رود، می رود اصلا کسی هست که بیاید و نرود؟ ولش کن چه باد خوبی می آید.
آیا هرگز میتوانم یک زندگی عادی داشته باشم. اصلا یک زندگی عادی چگونه است؟ چه باد خوبی می آید.
دیگر از این دوستانی که دست در گردن هم می اندازند کم پیدا میشود خیلی کم. پسرک فال فروش، کاش یکی ازش میخریدم اما رفت.
بی هدف نشسته ام کمتر کسی در سن و سال من اینگونه است سعی میکنم لذت ببرم اما لذت بردنی که سعی بخواهد به مفت هم گران است. نمیدانم شاید هم نه. بلند شوم بروم به سمت کتابخانه همان کتابخانه بسته متروک.